AUSCHWITZ EN WIJ
Zestig jaar geleden werden in Europa
zes miljoen mensen vermoord: kinderen , vrouwen en mannen.
Ze werden gevangen,en planmatig en efficient gedood. Velen
hielpen mee, anderen verzetten zich, de meesten keken toe.
Hoe was dat mogelijk? Hoe konden WIJ
het ondenkbare toch laten gebeuren?
Joden, zigeuners, homosexuelen,
gehandicapten, ze werden niet langer gedefinieerd als
mede-mensen, maar als Untermenschen. Als ongedierte, te
bestrijden met chemische middelen.
Auschwitz is nooit te begrijpen. Het
is en blijft een volstrekt zinloze misdaad, begaan binnen
een beschaving die ook de ONZE is.
Auschwitz heeft wel ons,
verbouwereerde nabestaanden, geinspireerd tot een zinvolle
reactie. Als reactie zijn wij gaan nadenken waarom het
ondenkbare toch kon gebeuren. Zijn wij alert geworden dat
het nooit meer zal gebeuren. En hebben we barricades
opgeworpen tegen herhaling: democratie, mensenrechten,
vrije meningsuiting, strijd tegen racisme en onrecht.
De samenleving verandert sterk. Veel
mensen voelen zich bedreigd, angstig, gefrusteerd.
Eeuwenoude gevoelens van eigen-volk-eerst steken hun kop
weer op vanuit de onderbuik waarnaar ze waren verbannen.
Moslimhaat en angst voor vreemdelingen worden cynisch
gebruikt door politici om hun eigen macht te versterken.
Zelfs het politieke geweld is weer aanwezig.
Wij nodigen u uit voor de Nationale
Dodenherdenking op 4 mei 2003. Wij nodigen u uit om u
opnieuw vertwijfeld af te vragen hoe dit bij ons heeft
kunnen gebeuren. Op opnieuw hardop te zeggen dat wij niet
zullen toelaten dat er nog een Auschwitz komt. Om de
beschadigde barricades te herstellen: tolerantie en
gastvrijheid tegen eigen-vo0lk-eerst, democratie en
betrokkenheid tegen frustatie en mopperen,
maatschappelijk fatsoen tegen politiek geweld.
Auschwitz en wij
geen naam meer
tranen niet genoeg
